sedayemodafean.org ۲۲ بهمن

۲۲ بهمن فرصتی برای بیعت با آرمانهای امام (ره)

در حالی چهل و دومین سالگرد انقلاب شکوهمند اسلامی را پشت سر میگذاریم که بسیاری از دلاوران انقلاب سال ۵۷ دیگر در میان ما نیستند اما با این وجود ما هرگز نباید فراموش کنیم که چرا انقلاب کردیم و آرمانهایی که امام راحل برای ما به ارث گذاشتند چه بوده و هستند. باید از خود بپرسیم که پس از ۴۲ سال، در کجای مسیر انقلاب اسلامی هستیم؟ تا چه میزان به آرمانهای انقلاب پایبند بوده‌ایم و چه مقدار از مسیر را پیموده‌ایم؟ تند رفته‌ایم؟ کند شده‌ایم؟ در مسیر مستقیم در حرکت هستیم یا از مسیر خارج شده‌ایم؟ در جاده به خواب رفته‌ایم یا در جهت معکوس در حرکت هستیم؟ براستی اگر امام (ره) و شهدای ما امروز زنده بودند و در جشن چهل و دومین سالگرد پیروزی انقلاب با ما همراه بودند چه نصیحتهایی به ما میکردند؟

انقلاب اسلامی ما دستآوردهای بسیاری داشت. یکی از این دستآوردها و احتمالا مهمترین آنها پایان دادن به رژیم استبدادی پهلوی و نیز خودکفایی کشور در بسیاری از عرصه‌های مهم صنعتی و فن‌آوری بود. در برخی زمینه‌ها اما، آنطور که باید و شاید پیشرفتی نداشته‌ایم و حتی پسرفت کرده‌ایم. در بعد اقتصادی همیشه میتوان عوامل خارجی و در سالهای اخیر تحریم‌ها را مقصر دانست اما اگر بخواهیم واقعبینانه با موضوع برخورد کنیم،‌ هیچگاه نتوانستیم طبق آموزه‌های امام راحل جلوی فساد و اختلاس‌ها را بگیریم و شاید به نوعی با برخی سیاست‌های غلط آنرا ترویج دادیم. باید بپذیریم که درصد قابل توجهی از مردم امروز، بالاخص اقشار و لایه‌های جوان‌تر باور دارند که انقلاب به وعده‌های خود آنطور که باید و شاید عمل نکرد و حتی عده‌‌ای از همان انقلابی‌ها و یاران امام و حتی درصد قابل توجهی از جانبازان و ایثارگران و خانواده‌های شهدا که بیشترین هزینه را برای این انقلاب دادند باور دارند که انقلاب به بیراه رفته است. آیا واقعا چنین است؟‌

به احتمال قوی صریحترین پاسخ به این سوال این است که ما آرمان‌های امام (ره) را فراموش کردیم و یادمان رفت که «اسلامی» و «انقلابی» زندگی کنیم. یکی از فلسفه‌های اصلی انقلاب این بود که اسلامیت بدون مردم تحقق پیدا نمی‌کند. متاسفانه امروز شکافی میان مردم و حکومت ایجاد شده که باید برای پر کردن آن تلاش بسیار کنیم. بخصوص قشر کم درآمد و مستضعف جامعه که انقلاب برای آنها روزنه امیدی برای آینده بود امروز خسته‌تر از همیشه ناامیدانه به آینده می نگرند و پشت نظام را تا حدی خالی کرده اند. امام (ره) در این مورد هشدار داده بودند که اگر مسئولین به مستضعفین و قشر محروم جامعه پشت کنند، مردم نیز به نظام پشت خواهند کرد و مشکلات را از چشم نظام خواهند دید.

به هر حال باید پذیرفت که در رسیدن به برخی از اهداف همانند عدالت اجتماعی و توزیع منصفانه منابع دچار مشکل شده‌ایم که حتی تا مرز عذرخواهی رهبری در مسئله عدالت هم پیش رفتیم. ملت ما در سال ۵۷ انقلاب کردند تا مردم و بخصوص جوانان کشور با دین اسلام انس گرفته و اسلام ناب محمدی را الگوی زندگی خود قرار دهند و باعث شادمانی آقا امام زمان (عج) شوند. اما امروز جوانان ما بیشتر از هر مقطع دیگری در تاریخ ایران اسلامی از دین دور شده اند و بسیاری از آنها حتی دین زده شده اند. اکنون سوال این است که واقعا کجای مسیر را اشتباه رفتیم و برای بازگشت یه آرمانهای امام و اسلامی که انقلاب قول آنرا داده بود باید چه کنیم؟

نظر خود را اضافه کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *