sedayemodafean.org منطقه قوی

قوی‌ترین در منطقه و منطقه قوی

گفته می شود که تقابل نظامی زمانی آغاز می شود که دیپلماسی شکست می خورد و پایان می گیرد. ولی واقعیت این است که سیاست نظامی و سیاست خارجی دو روی سکه امنیت ملی است. در این راستا، پیچیدگی‌های سیاست دفاعی کشور باید با توجه به منافع درازمدت ملی تعریف شود و در این تعریف است که بسیج سازندگی و توجه به اقدامات زیرساختی به اندازه توان تهاجمی کشور مهم می شود.

تقریبا یک سال پیش بود که محمد جواد ظریف در کنفرانس امنیتی مونیخ، پیشنهاد ایران برای برقراری ترتیباتی امنیتی در منطقه خلیج فارس را مبتنی بر گفت‌وگو، اصول مشترک و اقدامات اعتمادساز ارايه کرد. تاکید ظریف بر ایجاد مدل یک «منطقه قوی» به جایمدل «قوی‌ترین در منطقه» بود. در واقع ایجاد منطقه‌ای قوی که در آن باید ملت‌های کوچک و بزرگ حتی آنهایی که با یکدیگر رقابت تاریخی دارند، در برقراری ثبات مشارکت کنند.

بحث منطقه قوی در واقع به بینش حضرت امام خمینی (ره) باز می گردد که بر ایجاد وحدت میان کشورهای مسلمان تاکید داشتند و همواره نسبت به توطئه‌های دشمنان برای ایجاد تفرقه میان کشورهای خاورمیانه هشدار می دادند. هرچند دکتر ظریف و همکارانش در بسیاری از موارد منفعلانه برخورد کرده‌اند ولی کلیات سخنان فوق الذکر وزیر امور خارجه در کنفرانس امنیتی مونیخ حاوی نکاتی است که باید در سیاست خارجی و سیاست نظامی ما منعکس باشد. برای رسیدن به این مهم اما، با در نظر گرفتن توصیه‌های مقام معظم رهبری و البته حمایت مردم همیشه در صحنه کشورمان، باید گام برداریم و در مقام مدافعان مردم و نظام باید بسیج آبادانی و سازندگی را به اندازه توان تهاجمی مورد توجه قرار دهیم.

در عین حال و در شرایطی که خاورمیانه با طیفی از مشکلات مانند تروریسم، بحران‌های زیست محیطی، تشدید مهاجرت و نظایر آن مواجه است، باید متوجه آن باشیم که هر تلاشی ایجاد «منطقه‌ای قوی» باید از درون کشور آغاز شده و توجه به مسايلی مانند وضعیت اقتصادی-معیشتی و معضلاتی مانند کمبود آب در اولویت قرار گیرد.

برای روشن شدن بحث بد نیست مثالی بزنیم: موضع راه و ترابری در ظاهر ارتباطی با توان نظامی و امنیتی کشور ندارد و از لحاظ تقسیم وظایف هم در وهله در زیر مجموعه نیروهای مسلح قرار ندارد. اما توان زیرساختی کشور رابطه‌ای عمیق با امنیت و توان دفاعی کشور دارد. به کارگیری نیروی بسیج سازندگی در فعالیتی همچون جاده سازی به هیچ وجه کم اعتبار تر از فعالیت‌هایی که مستقیما با توان نظامی تعریف می شود نیست.

متاسفانه به علت دخالت‌های خارجی و نابخردی برخی از حکمرانان منطقه‌ای، رقابت تسلیحاتی و تنش بین همسایگان با تحمیل هزینه‌هایی بالایی برای همه کشورهای منطقه شده و به هیچ وجه با اهداف یاد شده همخوانی ندارد. اکنون که به لطف و درایت فرمانده کل قوا،‌ مقام معظم رهبری، و فرماندهان نیروهای مسلح و سپاه پاسداران،‌ ایران از برکت یکی از قوی‌ترین ارتش‌های دنیا بهره مند است و از امنترین کشورهای منطقه بحساب می آید،‌ میتوانیم با تمرکز بر تلاش‌های زیرساختی در داخل و حرکت برای ایجاد منطقه ای قوی به سوی اهدافمان حرکت کنیم. یکی از تبعات این رویکرد، افزایش قدرت و نفوذ سیاسی ما در منطقه نیز خواهد بود.

صد البته که پیگیری رویکرد فوق شروطی دارد که باید از سوی دیگر کشورهای منطقه نیز رعایت شود و آن اصل احترام به تمامیت ارضی کشورها و اصل عدم مداخله در امور داخلی یکدیگر است. بحثی نیست که قدرت تهاجمی نظامی ما یکی از عوامل بازدارنده برای اقدامات مداخله جویانه دیگر کشورهاست ولی این توان تنها بخشی از معادله است و بخش دیگر معادله، توان اقتصادی و زیرساختی ماست.

نظر خود را اضافه کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *